บทที่สาม

บทที่สาม

ในสุสานแห่งใหม่ที่กว้างใหญ่ไกลออกไปประมาณสองไมล์ คนแก่ทั้งสองฝังลูกของพวกเขา และกลับมาสู่บ้านที่เต็มไปด้วยเงามืดและความเงียบ ทุกอย่างจบลงเร็วเสียจนในตอนแรกพวกเขาแทบไม่ทันได้รู้ตัว และยังคงอยู่ในสภาพที่คอยอะไรบางอย่าง เหมือนกับว่ายังมีอะไรอีกที่จะเกิดขึ้น — อะไรอีกสักอย่างที่จะช่วยแบ่งเบาภาระที่หนักเกินกว่าหัวใจคนแก่จะแบกรับไหว

แต่วันเวลาก็ผ่านไป และความคาดหวังก็กลายเป็นการยอมจำนน — การยอมจำนนอันสิ้นหวังของคนชรา ที่บางครั้งถูกเรียกว่า ความเฉยชา บางครั้งพวกเขาแทบไม่พูดกันสักคำ เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรจะคุยอีกแล้ว และแต่ละวันก็ยาวนานจนเหนื่อยหน่าย

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ชายชราตื่นขึ้นอย่างกะทันหันกลางดึก ยื่นมือออกไปและพบว่าตัวเองอยู่เพียงลำพัง ห้องมืดสนิท และเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ ดังมาจากหน้าต่าง เขาลุกขึ้นบนเตียงและตั้งใจฟัง

MrWhite: "กลับมาเถอะครับ เดี๋ยวคุณจะหนาว"

MrWhite พูดอย่างอ่อนโยน

MrsWhite: "มันหนาวกว่าสำหรับลูกของฉัน"

หญิงชราพูด และร้องไห้หนักขึ้นอีก

เสียงสะอื้นของเธอค่อยๆ จางหายไปจากหูของเขา เตียงยังอุ่นอยู่ และตาของเขาก็หนักอึ้งด้วยความง่วง เขาหลับๆ ตื่นๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วก็หลับไปจนกระทั่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งของภรรยาปลุกเขาตื่น

MrsWhite: "(angry)อุ้งเท้าลิง! อุ้งเท้าลิง!"

เธอร้องอย่างคลุ้มคลั่ง

MrWhite: "อะไรนะ อยู่ไหน มันอยู่ไหน เกิดอะไรขึ้น"

เขาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ

เธอเดินโซซัดโซเซข้ามห้องมาหาเขา

MrsWhite: "ฉันต้องการมัน คุณยังไม่ได้ทำลายมันใช่ไหม"

เธอพูดเสียงเรียบ

MrWhite: "มันอยู่ในห้องรับแขก บนชั้นวางของครับ ทำไมหรือ"

เขาตอบด้วยความประหลาดใจ

เธอร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน แล้วก้มลงจูบแก้มเขา

MrsWhite: "ฉันเพิ่งนึกออก ทำไมฉันไม่คิดมาก่อนล่ะ ทำไมคุณไม่คิดบ้าง"

เธอพูดอย่างบ้าคลั่ง

MrWhite: "คิดอะไรหรือครับ"

เขาถาม

MrsWhite: "อีกสองคำอธิษฐานไง เราใช้ไปแค่คำเดียว"

เธอตอบอย่างรวดเร็ว

MrWhite: "ยังไม่พออีกหรือ"

เขาถามเสียงแข็ง

MrsWhite: "ไม่พอ เราจะขออีกคำ ลงไปเอามันมาเร็วเข้า แล้วอธิษฐานให้ลูกเรากลับมามีชีวิตอีกครั้ง"

เธอร้องอย่างมีชัย

ชายชราลุกขึ้นนั่งบนเตียงและผละผ้าห่มออกจากร่างที่สั่นเทาของเขา

MrWhite: "(tense)พระเจ้า คุณบ้าไปแล้วหรือ"

เขาร้องด้วยความตกตะลึง

MrsWhite: "ไปเอามา ไปเอามาเร็ว แล้วอธิษฐาน — โอ้ ลูกฉัน ลูกฉัน"

เธอหอบหายใจ

สามีจุดไม้ขีดแล้วจุดเทียน

MrWhite: "กลับไปนอนเถอะครับ คุณไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร"

เขาพูดเสียงไม่มั่นคง

MrsWhite: "คำอธิษฐานแรกก็เป็นจริงแล้ว ทำไมคำที่สองจะไม่เป็นจริงล่ะ"

หญิงชราพูดอย่างไข้

MrWhite: "เรื่องบังเอิญครับ"

ชายชราพูดตะกุกตะกัก

MrsWhite: "ไปเอามันมาแล้วอธิษฐานสิ"

ภรรยาร้องสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น

ชายชราหันมามองเธอ และเสียงของเขาสั่นเครือ

MrWhite: "เขาตายมาสิบวันแล้ว และอีกอย่างเขา — ผมไม่อยากบอกคุณหรอก แต่ — ผมจำเขาได้จากเสื้อผ้าเท่านั้น ถ้าตอนนั้นคุณยังดูเขาไม่ได้ แล้วตอนนี้จะไหวหรือ"

MrsWhite: "พาเขากลับมา คุณคิดว่าฉันกลัวลูกที่ฉันเลี้ยงดูมาเหรอ"

หญิงชราตะโกน และลากเขาไปที่ประตู

เขาลงไปในความมืด คลำทางไปยังห้องรับแขก แล้วไปยังหิ้งเหนือเตาผิง เครื่องรางยังอยู่ที่เดิม และความกลัวสยดสยองว่าคำอธิษฐานที่ยังไม่ได้พูดอาจจะนำลูกชายที่พิการของเขามาปรากฏต่อหน้า ก่อนที่เขาจะหนีออกจากห้องนี้ได้ เข้าสิงเขา และเขาก็กลั้นหายใจเมื่อพบว่าตัวเองจำทิศทางของประตูไม่ได้ หน้าผากเย็นเฉียบด้วยเหงื่อ เขาคลำทางรอบโต๊ะ และคลำไปตามผนังจนกระทั่งพบว่าตัวเองอยู่ในทางเดินแคบๆ พร้อมกับสิ่งอัปมงคลในมือ

แม้แต่ใบหน้าของภรรยาก็ดูเปลี่ยนไปเมื่อเขาเข้ามาในห้อง มันซีดขาวและเต็มไปด้วยความคาดหวัง และในความหวาดกลัวของเขา ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่ผิดธรรมชาติอยู่บนใบหน้านั้น เขากลัวเธอ

MrsWhite: "(angry)อธิษฐานสิ!"

เธอร้องด้วยเสียงอันหนักแน่น

MrWhite: "มันโง่และชั่วร้ายครับ"

เขาพูดตะกุกตะกัก

MrsWhite: "(angry)อธิษฐานสิ!"

ภรรยาพูดซ้ำ

เขายกมือขึ้น

MrWhite: "ผมขอให้ลูกชายของผมกลับมามีชีวิตอีกครั้ง"

เครื่องรางร่วงลงพื้น และเขาจ้องมองมันด้วยความหวาดกลัว จากนั้นเขาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยอาการสั่นเทา ขณะที่หญิงชราดวงตาเป็นประกายเดินไปที่หน้าต่างและยกม่านขึ้น

เขานั่งจนตัวเย็นเฉียบ เหลือบมองร่างของหญิงชราที่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว ปลายเทียนซึ่งไหม้ต่ำกว่าขอบเชิงเทียนกระเบื้อง กำลังทอดเงากระเพื่อมบนเพดานและผนัง จนกระทั่งในที่สุด ด้วยแสงวูบที่ใหญ่กว่าครั้งอื่นๆ มันก็ดับลง ชายชราด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่เครื่องรางใช้การไม่ได้ ค่อยๆ คลานกลับไปที่เตียง และอีกหนึ่งหรือสองนาทีต่อมา หญิงชราก็เข้ามานอนข้างเขาอย่างเงียบๆ และสิ้นหวัง

ไม่มีใครพูดอะไร แต่นอนฟังเสียงเดินของนาฬิกาอย่างเงียบๆ บันไดดังเอี๊ยดอ๊าด และหนูตัวหนึ่งก็วิ่งส่งเสียงดังผ่านผนัง ความมืดอึดอัดจนหายใจไม่ออก หลังจากนอนสะสมความกล้าอยู่พักหนึ่ง เขาก็หยิบกล่องไม้ขีด จุดไฟ แล้วลงไปข้างล่างเพื่อหาเทียน

ที่ปลายบันได ไม้ขีดดับลง และเขาหยุดเพื่อจุดอีกอัน และในขณะเดียวกันนั้น เสียงเคาะ — เบาและลับๆ ล่อๆ จนแทบไม่ได้ยิน — ก็ดังขึ้นที่ประตูหน้า

ไม้ขีดหลุดจากมือของเขากระจัดกระจายไปทั่วทางเดิน เขายืนนิ่ง กลั้นหายใจ จนกระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นเขาก็หมุนตัวและวิ่งกลับไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว และปิดประตูตามหลัง เสียงเคาะครั้งที่สามดังสะท้อนไปทั่วบ้าน

MrsWhite: "นั่นอะไร"

หญิงชราตะโกนผุดลุกขึ้น

MrWhite: "หนูครับ หนู มันวิ่งผ่านผมบนบันได"

ชายชราพูดด้วยเสียงสั่น

ภรรยานั่งฟังอยู่บนเตียง เสียงเคาะดังลั่นสะท้านไปทั่วบ้าน

MrsWhite: "(angry)เฮอร์เบิร์ต! เฮอร์เบิร์ต!"

เธอกรีดร้อง

เธอวิ่งไปที่ประตู แต่สามีมาถึงก่อน และคว้าแขนเธอไว้แน่น

MrWhite: "คุณจะทำอะไร"

เขากระซิบเสียงแหบ

MrsWhite: "มันเป็นลูกฉัน เป็นเฮอร์เบิร์ต! ฉันลืมไปว่ามันอยู่ไกลสองไมล์ คุณจับฉันทำไม ปล่อยนะ ฉันต้องเปิดประตู"

เธอร้องและดิ้นอย่างอัตโนมัติ

MrWhite: "(tense)เห็นแก่พระเจ้า อย่าให้มันเข้ามา"

ชายชราตะโกนตัวสั่น

MrsWhite: "คุณกลัวลูกตัวเองเหรอ ปล่อยฉัน ฉันมาแล้ว เฮอร์เบิร์ต ฉันมาแล้ว"

เธอร้องและดิ้น

มีเสียงเคาะอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง หญิงชราด้วยแรงผลักอย่างกะทันหัน หลุดออกและวิ่งออกจากห้องไป สามีตามไปถึงชานพักบันได และเรียกตามหลังเธออย่างอ้อนวอนขณะที่เธอรีบลงไปข้างล่าง เขาได้ยินเสียงโซ่ประตูสั่นคลอน และสลักด้านล่างถูกดึงออกจากเบ้าอย่างช้าๆ และแข็งกระด้าง จากนั้นเสียงของหญิงชรา แหบแห้งและหอบหายใจ

MrsWhite: "สลักประตู ลงมาสิ ฉันเอื้อมไม่ถึง"

เธอร้องเสียงดัง

แต่สามีของเธอกำลังคุกเข่าคลำหาอย่างบ้าคลั่งบนพื้นเพื่อหาเจ้าก้อนอุ้งเท้าลิง ถ้าเพียงเขาจะหามันเจอก่อนที่สิ่งข้างนอกจะเข้ามาได้ เสียงเคาะดังเป็นชุดระดมยิงสะท้อนไปทั่วบ้าน และเขาได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกลากเมื่อภรรยาวางมันขวางประตูในทางเดิน เขาได้ยินเสียงสลักที่ค่อยๆ ถูกดันกลับ และในขณะเดียวกันนั้น เขาก็พบอุ้งเท้าลิง และหายใจอย่างบ้าคลั่งอธิษฐานคำที่สามและคำสุดท้ายของเขา

เสียงเคาะหยุดลงทันที แม้ว่าเสียงสะท้อนของมันยังคงก้องอยู่ในบ้าน เขาได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกดึงกลับ และประตูถูกเปิดออก ลมเย็นพัดขึ้นบันได และเสียงร้องไห้คร่ำครวญอันยาวนานของความผิดหวังและความทุกข์ทรมานจากภรรยาของเขา ทำให้เขามีความกล้าที่จะวิ่งลงไปหาเธอ แล้วไปที่ประตูรั้วข้างนอก ไฟถนนที่กระพริบอยู่ฝั่งตรงข้ามส่องลงมาบนถนนที่เงียบสงบและว่างเปล่า