บทที่หนึ่ง

บทที่หนึ่ง

นางเฟอร์ราร์สเสียชีวิตในคืนวันที่ 16 ถึง 17 กันยายน — วันพฤหัสบดี ผมถูกตามตัวไปตอนแปดโมงเช้าวันศุกร์ที่ 17 ไม่มีอะไรต้องทำอีกแล้ว นางตายมาเป็นหลายชั่วโมงแล้ว

ผ่านมาแค่ไม่กี่นาทีหลังเก้าโมงเมื่อผมกลับถึงบ้านอีกครั้ง ผมเปิดประตูหน้าด้วยลูกกุญแจของตัวเอง และจงใจชักช้าอยู่สักครู่ในห้องโถง ระหว่างแขวนหมวกกับเสื้อคลุมบางๆ ที่ผมคิดว่าสวมไว้ป้องกันความหนาวของเช้าต้นฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นการดี พูดตามตรง ผมรู้สึกว้าวุ่นและกังวลไม่น้อย ผมจะไม่แสร้งทำเป็นว่าในตอนนั้นผมล่วงรู้เหตุการณ์ในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ผมไม่ได้ล่วงรู้เลยจริงๆ แต่สัญชาตญาณบอกผมว่าข้างหน้ามีช่วงเวลาที่วุ่นวายรออยู่

จากห้องอาหารทางซ้ายมือมีเสียงถ้วยชากระทบกันและเสียงไอแห้งๆ สั้นๆ ของแคโรไลน์น้องสาวของผม

Caroline: "เจมส์ใช่ไหม"

คำถามที่ไม่จำเป็น เพราะนอกจากผมแล้วจะมีใครได้อีก พูดตามตรง แคโรไลน์น้องสาวของผมต่างหากที่เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมชักช้าอยู่สองสามนาที คติของตระกูลพังพอนตามที่นายคิปลิงบอกเราคือ "ออกไปสืบให้รู้" ถ้าแคโรไลน์จะเลือกตราประจำตระกูลสักอัน ผมแนะนำพังพอนกำลังยืนสองขาอย่างแน่นอน อาจตัดส่วนแรกของคติทิ้งไปก็ได้ แคโรไลน์สืบรู้เรื่องต่างๆ ได้มากมายโดยแค่นั่งเฉยๆ อยู่ที่บ้าน ผมไม่รู้ว่านางจัดการยังไง แต่มันก็เป็นอย่างนั้น ผมสงสัยว่าคนรับใช้และพ่อค้าแม่ค้าต่างหากที่เป็นหน่วยสืบราชการลับของนาง เวลานางออกไปข้างนอก ไม่ใช่เพื่อไปหาข้อมูล แต่เพื่อไปแพร่มัน และเรื่องนั้นนางก็เชี่ยวชาญอย่างน่าทึ่ง

ที่จริงแล้วนิสัยข้อสุดท้ายนี่แหละที่ทำให้ผมลังเลใจ ไม่ว่าจะบอกอะไรแคโรไลน์ตอนนี้เกี่ยวกับการตายของนางเฟอร์ราร์ส มันจะกลายเป็นความรู้ทั่วไปทั่วหมู่บ้านภายในชั่วโมงครึ่ง ในฐานะหมอ ผมก็ต้องรักษาความรอบคอบเป็นธรรมดา ผมเลยติดนิสัยปิดบังข้อมูลทุกอย่างเท่าที่จะทำได้จากน้องสาวของผม นางก็มักจะรู้จนได้อยู่ดี แต่ผมก็มีปลอบใจทางศีลธรรมว่านางไม่ได้รู้เพราะผม

สามีของนางเฟอร์ราร์สตายเมื่อปีกว่าๆ มาแล้ว และแคโรไลน์ก็ยืนยันอยู่เสมอ โดยไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย ว่าภรรยาของเขาวางยาพิษสามี

นางดูถูกข้อโต้แย้งที่ผมพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านายเฟอร์ราร์สตายด้วยโรคกระเพาะอักเสบเฉียบพลัน ประกอบกับการดื่มแอลกอฮอล์หนักเป็นนิสัย อาการของโรคกระเพาะอักเสบกับพิษสารหนูนั้น ผมยอมรับว่าไม่ต่างกันนัก แต่แคโรไลน์กล่าวหานางบนพื้นฐานที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

Caroline: "แค่ดูหน้านางก็รู้"

นางเฟอร์ราร์สแม้จะไม่ใช่สาวแรกแย้ม แต่ก็เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก และเสื้อผ้าของนางถึงจะเรียบง่ายแต่ก็ดูเข้ารูปเข้ารอยกับนางเสมอ แต่กระนั้น ผู้หญิงจำนวนมากก็ซื้อเสื้อผ้าจากปารีส และก็ไม่ได้หมายความว่าพวกนางวางยาพิษสามีของตัวเอง

ขณะที่ผมหยุดลังเลอยู่ในห้องโถง กับความคิดทั้งหมดที่วิ่งผ่านหัวผม เสียงของแคโรไลน์ก็ดังขึ้นอีก คราวนี้มีน้ำเสียงที่แหลมคมกว่าเดิม

Caroline: "ไปทำอะไรอยู่ข้างนอกนั่นเจมส์ ไม่เข้ามากินอาหารเช้าหรือ"

Dr. Sheppard: "กำลังเข้ามาแล้วจ้ะ"

ผมรีบตอบ

Dr. Sheppard: "ผมแขวนเสื้อคลุมอยู่"

Caroline: "แขวนเสื้อคลุมได้ตั้งหกตัวในเวลานี้"

นางพูดถูก ผมแขวนได้จริงๆ

ผมเดินเข้าไปในห้องอาหาร จูบแก้มแคโรไลน์ตามประสา แล้วนั่งลงกินไข่เบคอน เบคอนค่อนข้างเย็นแล้ว

Caroline: "มีคนเรียกแต่เช้า"

Dr. Sheppard: "ครับ คิงส์แพดด็อก นางเฟอร์ราร์ส"

Caroline: "ฉันรู้"

Dr. Sheppard: "รู้ได้ยังไง"

Caroline: "แอนนี่บอกฉัน"

แอนนี่เป็นสาวใช้ประจำบ้าน เป็นคนดี แต่ชอบคุยเหลือเกิน

เงียบไปพักหนึ่ง ผมกินไข่เบคอนต่อไป จมูกของแคโรไลน์ที่ยาวและเรียว กระตุกเล็กน้อยที่ปลาย อย่างที่มันเป็นประจำเวลานางสนใจหรือตื่นเต้นกับอะไรสักอย่าง

Caroline: "แล้ว"

Dr. Sheppard: "เรื่องไม่ดี ไม่มีอะไรต้องทำ คงไหลตายตอนหลับ"

Caroline: "ฉันรู้"

คราวนี้ผมเริ่มหงุดหงิด

Dr. Sheppard: "เธอไม่รู้ได้"

ผมตวาด

Dr. Sheppard: "ผมยังไม่รู้เลยจนกระทั่งไปถึงที่นั่น และผมยังไม่ได้บอกใครเลยสักคน ถ้าแอนนี่คนนั้นรู้ นางต้องเป็นคนมีญาณทิพย์"

Caroline: "ไม่ใช่แอนนี่บอกฉันหรอก คนส่งนมบอก เขาได้ข่าวจากแม่ครัวของเฟอร์ราร์ส"

อย่างที่บอก ไม่จำเป็นที่แคโรไลน์จะต้องออกไปหาข้อมูล นางนั่งอยู่บ้าน แล้วข้อมูลก็มาหานางเอง

Caroline: "นางตายเพราะอะไร หัวใจวาย"

Dr. Sheppard: "คนส่งนมไม่ได้บอกเธอเหรอ"

ผมถามอย่างประชด

คำประชดเสียเปล่ากับแคโรไลน์ นางรับมันอย่างจริงจังและตอบตามนั้น

Caroline: "เขาไม่รู้"

ยังไงเสียแคโรไลน์ก็ต้องรู้ ไม่ช้าก็เร็ว ฟังจากผมก็ดี

Dr. Sheppard: "นางตายเพราะกินเวโรนัลเกินขนาด ช่วงหลังนางกินมันเพราะนอนไม่หลับ คงกินมากเกินไป"

Caroline: "ไม่จริง"

แคโรไลน์พูดทันที

Caroline: "นางจงใจกิน อย่ามาบอกฉันนะ"

มันแปลกดีนะ เวลาคุณมีความเชื่อลับๆ ของตัวเองที่คุณไม่อยากยอมรับ การที่มีคนอื่นพูดมันออกมาจะทำให้คุณโกรธปะทุปฏิเสธอย่างรุนแรง ผมระเบิดคำพูดอย่างขุ่นเคืองทันที

Dr. Sheppard: "เริ่มอีกแล้ว"

ผมพูด

Dr. Sheppard: "พูดพร่ำไปโดยไม่มีเหตุผล นางเฟอร์ราร์สจะมีเหตุผลอะไรอยากฆ่าตัวตาย แม่ม่าย ยังสาวอยู่ มีเงินเหลือเฟือ สุขภาพดี และไม่มีอะไรต้องทำนอกจากใช้ชีวิต มันไร้สาระ"

Caroline: "ไม่ไร้สาระเลย แม้แต่คุณก็ต้องสังเกตว่าช่วงหลังนางเปลี่ยนไปมาก มันเกิดขึ้นมาหกเดือนแล้ว นางดูมีอะไรกังวลหนักมาก และคุณก็เพิ่งยอมรับว่านางนอนไม่หลับ"

Dr. Sheppard: "แล้วเธอวินิจฉัยว่าอะไร"

ผมถามเย็นชา

Dr. Sheppard: "คงเป็นเรื่องรักไม่สมหวังสินะ"

แคโรไลน์ส่ายหน้า

Caroline: "ความสำนึกผิด"

นางพูดอย่างสะใจ

Dr. Sheppard: "สำนึกผิด"

Caroline: "ใช่ คุณไม่เคยเชื่อฉันเลยเวลาฉันบอกว่านางวางยาพิษสามี ตอนนี้ฉันแน่ใจมากขึ้นกว่าเดิม"

Dr. Sheppard: "ผมว่าเธอไม่ค่อยมีเหตุผล"

ผมแย้ง

Dr. Sheppard: "ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งก่ออาชญากรรมอย่างฆาตกรรม นางน่าจะเลือดเย็นพอที่จะสนุกกับผลของมัน โดยไม่ต้องมีอารมณ์อ่อนไหวแบบคนอ่อนแออย่างสำนึกผิด"

แคโรไลน์ส่ายหน้า

Caroline: "อาจมีผู้หญิงแบบนั้น แต่นางเฟอร์ราร์สไม่ใช่คนแบบนั้น นางเป็นก้อนประสาท แรงผลักดันที่ควบคุมไม่ได้ผลักดันให้นางกำจัดสามี เพราะนางเป็นคนประเภทที่ทนทุกข์ทรมานไม่ได้เลย และไม่ต้องสงสัยว่าภรรยาของคนอย่างแอชลีย์ เฟอร์ราร์สต้องทนทุกข์มามาก"

ผมผงกหัว

Caroline: "และตั้งแต่นั้นมานางก็ถูกหลอกหลอนด้วยสิ่งที่ทำลงไป ฉันอดสงสารนางไม่ได้"

ผมไม่คิดว่าแคโรไลน์เคยสงสารนางเฟอร์ราร์สตอนนางยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้นางไปอยู่ที่ที่ (สันนิษฐานว่า) ชุดจากปารีสใส่ไม่ได้อีกแล้ว แคโรไลน์ก็พร้อมที่จะปลดปล่อยอารมณ์อ่อนโยนของความสงสารและความเข้าใจ

ผมบอกนางอย่างหนักแน่นว่าความคิดทั้งหมดของนางไร้สาระ ผมยิ่งหนักแน่นขึ้นเพราะลึกๆ แล้วผมเห็นด้วยกับบางส่วนที่บางพูด แต่มันไม่ถูกที่แคโรไลน์จะมาถึงความจริงได้โดยการเดาแบบมีพรสวรรค์ ผมจะไม่ส่งเสริมเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด นางจะไปเที่ยวกระจายความเห็นไปทั่วหมู่บ้าน แล้วทุกคนจะคิดว่านางทำโดยอาศัยข้อมูลทางการแพทย์จากผม ชีวิตช่างลำบากจริงๆ

Caroline: "ไร้สาระ"

แคโรไลน์ตอบโต้คำตำหนิของผม

Caroline: "คุณจะเห็นเอง สิบต่อแปดนางทิ้งจดหมายสารภาพทุกอย่างไว้"

Dr. Sheppard: "นางไม่ได้ทิ้งจดหมายอะไรไว้ทั้งนั้น"

ผมพูดเฉียบขาด โดยไม่ทันเห็นว่าคำสารภาพนี้จะนำผมไปสู่จุดไหน

Caroline: "โอ้"

แคโรไลน์พูด

Caroline: "คุณไปสอบถามเรื่องนั้นมาแล้วสินะ ฉันเชื่อนะเจมส์ ว่าลึกๆ ในใจคุณก็คิดเหมือนฉันนั่นแหละ คุณเป็นคนหน้าซื่อใจคดจริงๆ"

Dr. Sheppard: "หมอต้องคำนึงถึงความเป็นไปได้ของการฆ่าตัวตายไว้ก่อนเสมอ"

ผมพูดอย่างเก็บอารมณ์

Caroline: "จะมีการสอบสวนชันสูตรศพไหม"

Dr. Sheppard: "อาจจะมี ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ถ้าผมสามารถประกาศได้อย่างแน่ใจว่าการกินยาเกินขนาดเป็นอุบัติเหตุ ก็อาจไม่ต้องมีการสอบสวน"

Caroline: "แล้วคุณแน่ใจหรือ"

น้องสาวของผมถามอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

ผมไม่ตอบ แต่ลุกจากโต๊ะ