บทที่หนึ่ง เพชรอยู่รอบตัวเรา

ผมขอเล่าเรื่องวันที่ผมไปทำเนียบขาวเพื่อขอชีวิตทหารของผมคนหนึ่งที่ถูกตัดสินประหาร ผมเคยอยู่ในสนามรบมาแล้ว แต่ไม่เคยกลัวเท่าตอนเดินเข้าไปพบประธานาธิบดี

Lincoln: "เข้ามาและนั่งลง"

ลินคอล์นก้มหน้าทำงานอยู่กับกองกระดาษ ในที่สุดเมื่อเขาเงยขึ้นมอง รอยยิ้มก็แล่นผ่านใบหน้าที่เหน็ดเหนื่อย

Lincoln: "ผมยุ่งมาก บอกผมสั้นๆ ว่าท่านต้องการอะไร"

ผมเริ่มเล่าเรื่องนั้น

Lincoln: "ผมได้ยินเรื่องนั้นหมดแล้ว ท่านไปที่โรงแรมได้ และมั่นใจได้เลยว่าประธานาธิบดีไม่เคยลงนามประหารเด็กอายุต่ำกว่ายี่สิบปี และจะไม่มีวันทำ ท่านบอกแม่ของเขาได้เลย"

จากนั้นเขาถามผมเรื่องสนามรบ และเรื่องฟาร์มที่ผมโตมา

Lincoln: "ผมเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็กว่า ที่เนินเขาแถวนั้น ท่านต้องลับจมูกแกะให้แหลม เพื่อให้มันเล็มหญ้าระหว่างก้อนหินได้"

เขาเป็นกันเองเหมือนชาวนา จนผมรู้สึกสบายใจในทันที ไม่กี่วันต่อมา ผมเห็นฝูงชนเดินผ่านโลงศพของลินคอล์น และเมื่อผมมองใบหน้าของประธานาธิบดีที่ถูกลอบสังหาร ผมรู้ว่าชายเรียบง่ายธรรมดาผู้นี้ คือหนึ่งในชายผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดที่พระเจ้าเคยส่งมานำชาติ

ลินคอล์นยิ่งใหญ่ด้วยกฎเดียว คือ ไม่ว่าเขาต้องทำอะไร เขาทุ่มใจทั้งหมดลงในงานนั้นจนกว่ามันจะเสร็จ กฎนี้ทำให้คนยิ่งใหญ่ได้ทุกที่

ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การถือตำแหน่ง ผมเคยเจอชายหนุ่มที่บอกว่าจะยิ่งใหญ่เมื่อได้ตำแหน่งทางการเมือง อีกคนบอกว่าจะยิ่งใหญ่เมื่อได้เป็นวีรบุรุษสงคราม ผมบอกพวกเขาว่า ถ้าท่านไม่ยิ่งใหญ่ก่อนได้ตำแหน่ง ท่านก็จะไม่ยิ่งใหญ่หลังได้มัน

เราชอบจดจำแต่ผู้นำ แต่ลืมวีรบุรุษตัวจริง เด็กๆ จำได้ว่าฮอบสันจมเรือที่ซานติอาโก แต่ไม่มีใครจำชื่อวีรบุรุษอีกเจ็ดคนบนเรือลำนั้นที่เผชิญปืนใหญ่ตลอดเวลาได้เลย เราควรสอนว่า ไม่ว่าฐานะของชายจะต่ำต้อยเพียงใด ถ้าเขาทำหน้าที่อย่างเต็มที่ เขาก็ควรได้รับเกียรติเท่ากับกษัตริย์บนบัลลังก์

ผมเคยไปเยี่ยมนายพลโรเบิร์ต อี. ลี เขาเล่าถึงทหารของเขาชื่อแรสตัส วันหนึ่งเขาถามทหารคนนั้นเล่นๆ

GeneralLee: "แรสตัส คนในหน่วยท่านถูกฆ่าหมดแล้ว ทำไมท่านยังไม่ตาย"

Rastus: "เพราะตอนรบ ผมอยู่ข้างหลังพร้อมพวกนายพลไงครับ"

ผมยังจำวันที่กลับจากสงครามได้ดี ตอนนั้นผมเป็นกัปตันหนุ่มนำกองทหารเข้าเมือง ผู้คนต้อนรับด้วยวงดนตรีและธง นายกเทศมนตรีของเมือง ชายดีที่ไม่เคยขึ้นพูดในชีวิต แต่เชื่อว่าตำแหน่งทำให้คนยิ่งใหญ่ ก็ลุกขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ต้อนรับเอง

TownMayor: "เพื่อนร่วมชาติ เรา — เรา — เรามีความสุขมาก ที่ต้อนรับทหารกลับสู่บ้านเกิด เราภูมิใจที่ได้เห็นวีรบุรุษหนุ่มผู้นี้ ที่ในจินตนาการ เราเห็นเขานำทัพสู่สนามรบ เราเห็นดาบของเขาแวววาวในแสงอาทิตย์ ขณะตะโกนให้กองทหารว่า 'ตามมา!'"

ชายดีคนนั้นไม่รู้เรื่องสงครามเลย เขาคงไม่รู้ว่า ที่ของนายทหารในการรบจริงคือ อยู่หลังแนวรบ ไม่ใช่นำหน้าทหารให้ถูกยิงทั้งจากศัตรูข้างหน้า และจากทหารตัวเองข้างหลัง