ไข่มุกดำ

วันรุ่งขึ้น หนังสือพิมพ์เอคโค เดอ ฟร็องส์ ตีพิมพ์บทความที่น่าสนใจ

Echo de France: "การหายตัวไปอย่างลึกลับของไข่มุกดำแห่งตระกูลด็องดียอได้สิ้นสุดลงแล้ว หลังจากตกอยู่ในมือของอาชญากรผู้โหดเหี้ยม ไข่มุกอันล้ำค่าได้ถูกกู้คืนโดยบุคคลผู้ปรารถนาดี ซึ่งได้ส่งคืนให้แก่ทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลด็องดียอแล้ว ขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จครั้งนี้ด้วย"

หลายวันต่อมา ขณะที่ผมนั่งอยู่ในห้องทำงานของผม มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

Narrator: "เชิญ"

ประตูเปิดออก และชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินเข้ามา — มันคือกรีโมด็อง หรือที่จริงแล้วคืออาร์แซน ลูแปงนั่นเอง

Arsène Lupin: "สวัสดีครับเพื่อนรัก"

Narrator: "ลูแปง! คุณมาที่นี่ได้ยังไง?"

Arsène Lupin: "ง่ายมากครับ ผมแค่เดินผ่านประตูมา เหมือนที่มนุษย์ทั่วไปทำกัน"

เขาหัวเราะและนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามผม

Arsène Lupin: "ผมมาเพื่อบอกลาครับ"

Narrator: "บอกลา? คุณจะไปไหน?"

Arsène Lupin: "อเมริกา ครับ มีเรื่องให้ต้องจัดการที่นั่น"

Narrator: "แล้วไข่มุกดำล่ะ?"

Arsène Lupin: "ส่งคืนเจ้าของโดยชอบธรรมแล้วครับ — หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทายาทของเจ้าของเดิม"

Narrator: "คุณหมายถึง...?"

Arsène Lupin: "ไข่มุกดำเป็นสมบัติของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ล้มละลายไปนานแล้ว เคาน์เตสด็องดียอซื้อมันมาโดยไม่รู้ประวัติที่แท้จริง ผมจึงคืนมันให้ทายาทที่ควรได้รับ"

Narrator: "โดยไม่รับอะไรตอบแทน?"

ลูแปงยิ้มอย่างมีเลศนัย

Arsène Lupin: "ใครบอกว่าผมไม่ได้รับอะไรตอบแทนครับ? ความสุขที่ได้เห็นความยุติธรรมเกิดขึ้น — นั่นคือรางวัลที่ประเมินค่ามิได้"

เขาลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาให้ผม

Arsène Lupin: "ลาก่อนครับ เพื่อนรัก แล้วพบกันใหม่"

Narrator: "แล้วไข่มุกดำล่ะ? เรื่องจริงคืออะไร?"

ลูแปงหันกลับมาที่ประตู ดวงตาของเขาเป็นประกาย

Arsène Lupin: "เรื่องจริงก็คือ... ไข่มุกดำยังคงเป็นปริศนา เช่นเดียวกับตัวผมนั่นแหละครับ"

เขาหายไป และผมไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาอีกเลยเป็นเวลาหลายเดือน